Oνομάζεται και Μπαλκόνι του Ζαγορίου. Η ονομασία  αυτή προήλθε από την περίοπτη γεωγραφικά θέση που κατέχει, καθώς το υψόμετρο του είναι 1340 μέτρα και φυσικά είναι το ψηλότερο από όλα.

Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή του Άγγλου περιηγητή Leake:

        « Βραδέτον, ανατολικά από το Πάπιγκο επί οροπεδίου υψηλού, έχει κλίμα εξόχως υγιεινόν, συγκοινωνεί δε προς το Τσεπέλοβο δι' ισθμού τρόπον τινά ένεκα των περί αυτό χασμάτων Μ. Λάκκου, Βίκου, Γραδίστας και του Λάκκου της Διώχνως. Υπέρκειται πάντων των Ζαγοροχωρίων ων τα πλείστα ορώνται εξ αυτού.»

        Το 1799 χτίστηκε η εκκλησίας «Γέννηση της Θεοτόκου» από τον Νικόλαο Τσιγαρά και στον εορτασμό της κάθε 8 Σεπτεμβρίου γίνεται ένα από τα καλύτερα πανηγύρια.Λέγει ο Λαμπρίδης! 

       Κώμη Βραδέτου: Οι ευσεβείς Νικόλαος (πατήρ) και Κωνσταντίνος (υιός) Τσιγαρά ιδρύσαντο (1799) την επ' ονόματι της Γεννήσεως της Θεοτόκου περικαλή εκκλησίαν και διεκόσμησαν αυτή δια τριών εκ Βεσσαραβίας κωδώνων, πολλών ζευγών ιερατικών στολών, αμφίων, Ευαγγελίων και λοιπών σκευών βαρυτίμων, ως αργυρών κανδηλών κτλ. Οι αυτοί μετέφερον ύδωρ εις το χωρίον και κρήνην κατεσκεύασαν, ανήγειραν δε (1801) απέναντι του νάρθηκος της δυτικής πλευράς της εκκλησίας και το Σχολείον, μέχρι του 1863 διατηρηθέν. Ο δε περίβολος της μνησθείσης εκκλησίας επεσκευάσθη (1868) προτροπή και γεννάια συνδρομή ενός των απογόνων των ιδρυτών, του αξιοτίμου ιατρού κ. Γ. Τσιγαρά

      Την δε ολίγον ανωτέρω της εκκλησίας κειμένην ωραίαν κρήνην κατεσκεύασε (1816) προς μνημόσυνον τηςς μητρός αυτού, εντεύθεν καταγομένης, ο εκ Νεγάδων Δημ. Καραστάθης, μετενεγκών δια σπουδαίας δαπάνης εξ αποστάσεως μιας περίπου ώρας και το ύδωρ ταύτης. Αλλ' η κοινότης επαρκούς ύδατος έκτοτε στερείται^. επειδή το υδραγωγείον, αμελεία των επιτροπευόντων, πρώτων του ευεργέτου εξαδέλφων όντων, κατελήφθη υπό των πάγων πριν ή καλώς αποξηράνθη, και επί πολύ δεν διήρκησε.

        Εδώ θα ακούσετε παραδοσιακά τραγούδια και θα χορέψετε παραδοσιακούς χορούς. Όταν γίνεται το πανηγύρι στην πλατεία του χωριού, τότε είναι η ευκαιρία για γνωριμίες, προξενιά, εμπορικές συζητήσεις, επιστροφή ξενιτεμένων. Επισκέπτες από άλλα χωριά έρχονται για να γλεντήσουν με παραδοσιακά τραγούδια όπως: Φεζοδερβέναγας, Βασιλαρχόντισσα, Κωσταντής, Αλεξάνδρα, Κλέφτες, Φράσια, Βιργινάδα, Καπέσοβο, Ξενιτεμένο μου πουλί και ο ρυθμός του παλιού Ζαγορίσιου.

        Υπάρχει και τραγούδι για το χωριό που λέει:

« Πάρε γιατρέ μ’ τα γιατρικά σ’

και σύρε γιε μου στο Βραδέτο, 

τον πόνο που 'χω στην καρδιά ,

δεν το γιατρεύεις γιε μου φέτο…»